Geen staatscarrosserieŽn van de vijand.

Volvo's in dienst van het Socialisme



Iedereen weet dat de Gothenburgse limosienen een bevoorrechte positie hadden bij de staatsbeveiliging (stasi) van de voormalige DDR. Over hoe het was wat de DDR bazen met de sympathieke Zweden-limosienen hadden berichten wij nu. Ons huidige denken kan de indruk opwekken dat Volvo's de machthebbers hebben misbruikt. Maar dan is dan zeer verwerpelijk dat dat voor de "val" een normale zaak was.

Landaulet hardtop De 264er als Laudaulet met super uitrusting en twee standaarden (met hamer en sikkel) Bij mooi weer kon men uit deze Staatscarrosserie prima het verbaasde vlaggetjes wuivende werkvolk huldigen.
Wuiven, wuiven, lachen, lachen... "wij houden van jullie allemaal".
Arme Volvo






Landaulet met hardtop.

DDR de zeventiger jaren.

Onmogelijk kon men naar buiten laten zien, dat men als socialist veel liever een auto uit Sindelfingen of MŁnchen favoriseert (wat privť heel natuurlijk was). Ook auto's van de Sovjet-Unie "Tschaika" of "SIL" spraken niet bepaalt aan de smaak van de bovenste heren in Oost-Berlijn of in Casto's Cuba.
Sommige waren waarschijnlijk te dorstig of in de constructie zoals in het design duidelijk verouderd en uiterst oneconomisch. Men wilde wereldopen en modern werken, op z'n minst naar de buitenwereld. Maar de eigen automobielproduktie gaf ook niets nieuws, verkocht men toch alle goede ideeŽn steeds in het westen, tegen harde deviezen. Dus lag -zoals altijd- het enige alternatief het importeren van de harde waren.
Volvo - dat was precies dat, wat de bazen voor hun imago zochten: niet te dik opgelegd technisch uitgeprobeerd in de buurt - uit een neutraal land nog daarbij uit een onderkent sociaal staat- uit Zweden. Misschien werd hier sociaal en socialisme verwisselt, wie weet het. Beide klinken bijna gelijk en zijn toch helemaal zo verschillend. Want sociaal heeft met respect en mensenrechten te maken, dat in de DDR pas op de derde plaats te voorschijn kwam.
Wij weten heden ten dage en hadden het al lang vermoed. Na opening van de Stasi-akten werd het vele burgers duidelijk, wat in de Demokratische Republiek gedeeltelijk ontzettend afliep.

Landaulet softtop














Landaulet met softtop.


Onze brave Volvo's in handen van corrupte politici?
Donkere devisenpraktijken, bespionering, verklikkers?
Aan de ene kant een representive en eigendoms functionerende staat, die geen schaduwzijde kende (maar toch zonder westelijke deviezen het niet lang uitgehouden zou hebben) aan de ander kant een systeem dat - conform - de burger toch enige voordeel bood. ter vergelijking, huur en benzine een prijs hadden zoals ze die in ander landen alleen nog maar van dromen konden.

Donkerblauwe 164er













Een typische donkerblauwe 164er zoals hij de Stasi diende en ook "verdiende" burgers van de DDR, zoals voor professoren, functionarissen en hooggeplaatste wetenschappers toegangelijk was.





SIL uit 1968 typ 114 Sinds 1968 werd de "SIL" in handgemaakte op zich zelf staande uitvoering in de Lichatschow-werken in Moskou gebouwd die hoofdzakelijk vrachtwagens maakten. Het afgebeelde type 114 Staats en Parade-auto van ex-Sovjets bleef net zoals de lange Volvo's alleen voorbehouden aan de topfunctionarissen van oostblokstaten en partijen, eigenlijk omdat hij onbetaalbaar was. De "SIL" had een 8 cilinder, 7 liter motorinhoud en 300 SAE-PK. De draaicirkel van deze onhandige karton bedroeg 16m hij woog 3000 KG en slurpte ongeveer 40 liter Superbenzine op 100 km. Proost!







IDA 8-10













Het ex-DDR-voertuig IDA 8-10 veranderde in het voertuig W-H 155.

Wij mogen natuurlijk niet alles slecht maken aan het socialisme, dat is niet onze taak. Het had ook voordelen tegenover ons westlijke eenduidig kapitalistisache systeem te bieden. Onze vrijheid is niet altijd de totale vrijheid, precies tegenovergesteld in de DDR er niet alleen maar kerkers waren. Had reisvrijheid bestaan en weinig meer mogelijkheden dan waren de mensen zeker in 1989 niet iedere dag de straat op gegaan. Dan was Eric heden ten dagen nog de eerste man in Oost-Berlijn. Hij zou dan nog heden ten dage Volvo rijden. Dat doet vandaag de dag de rechtsgeldende persoon.

Interieur 264TE Er zouden in de toenmalige DDR vast veel mensen zijn geweest, die hun trabant of wartburg maar al te graag in geruild zouden hebben tegen een "westen-auto". Contant gespaard geld was genoeg aanwezig. maar de normale burger kon het niet. Deze kansarme (hier speelde de auto vast en zeker een grote rol in) bracht het "kruitvat" zeker tot een uitbarsting. Was de staatsraad hier toleranter in geweest was de "revolutie" minder geweest.

Men handelde dom, de privileges van de burgerlijke luxe op de spits jagend.
Men had de redelijke burger te kort gehouden en er niet mee gerekent dat hij na 40 jaar nog zou gaan staken.

In 1989 was het zover: Gorbatschov opende in naam van de peristroika de Sovjetunie en fluisterde zijn kameraad Eric Honecker op zijn 40e landsdag de feestelijkheden toe, hij toch moest ophouden en wijzer worden (lees wegwezen). Geen leuke aanbeveling, maar Gorbatschov zag eigenlijk geen andere uitweg, Een geldige vereniging met het westen samen tegaan en met het versteende DDR doorgang te vinden. Dus was het een goede zaak dat oostberlijn door zijn eigen volk gekiept werd.



264TE Een tweede "Praagse voorjaar" werd geen seconde overwogen zolang Mielke en aanhang hier bleven zitten. Ja men was er wel voor om duiters op duiters te laten schieten! Maar er deed waarschijnlijk toch niemand mee bij dit rare spel. Gorbatschov reed overigens geen Volvo.

Een 264TE gefotografeerd na de "val" bij een firma in KŲln. De Volvo erachter had al het K-PS 888 kenteken gekregen en werd ook als zodanig aangemeld.

Na de "val" denkt ieder mens uit Maagdeburg, Cottbus of Halberstad een belevenis en veel openheid van de Volvo's. Dit merk is geen taboe meer. Was het tot enige jaren geleden zo dat iemand die in een Volvo reed in menig als baas gold, sindsdien zijn die verdachtmakingen heden ter dage achterhaald. Die rehabilitering van de Volvo's in het nieuwe Duitsland zijn begonnen.

Natuurlijk zijn die mensen niet helemaal bevrijd van het gerucht van de Volvo's, maar men moet duidelijk maken dat de Zweedse auto's er niets aan konden doen. Zij waren offer van hun keuze. Zij golden jarenlang in de DDR het symbool voor corruptie waren voorbeelden van inconsequent levenswandel van een klein aantal. Zij fluisterden een paar brave burger angst en schrik in, in de donkerblauwe of zwarte Volvo's. Odyssee van Volvo-carossieeren.


Landaulet Deze foto is genomen in KŲln deze mooie Ex-DDR-Landaulet die ook betere tijden heeft gekend. Waar is dit voertuig heden ten dagen?















Vandaag de dag niets bijzonders meer

De meeste lezers bezitten een 850 of een volvo uit de 400 serie of nog nieuwer. De klassieker zoals Amazon of P 1800 zijn exoten, men moest die eerst importeren. De volksmening is nog niet helemaal dood: Wie een Volvo rijd is opvoorhand een beetje "verdacht" Maar men moet ook kunnen vergeten. de burgers die heden ten dage volvo rijden, zijn voor het grootste deel overtuigd van dit merk. De bonzen die met hun verleden nog in de rechtstaat geloofden (en dat zijn er toch nog steeds een paar) rijden geen Volvo meer. Die zijn overgestapt op Mercedes, Audi en BMW (hoezo onopvallend!). Alleen de echte enthusiasten, die een schoon geweten hebben, rijden vandaag Volvo - en nemen daarmee een grote last op zich. De gothenburgse auto's vallen heden ten dage niet meer op. Of toch? - meer positief, denken wij dan aan het modeljaar 1994. De tijd brengt verandering mee.

parkplatz1 Wij willen nu berichten, hoe de import b.v. ombouwen van auto's, meestal de serie 240/260 en 700 verliep.













Parkplatz2

Odyssee van de Volvo-Karoserien

In de regel kwamen de omgebouwde Volvo's uit ItaliŽ van Bertone Turijn. Alles was streng geheim, en Oost-Berlijn betaalde goed. Van Volvo werden de chassis naar ItaliŽ geleverd (meestal tweedeurs) samen met alle benodigde delen en aggregaten. dan werd er verbogen, geslepen en vertint. Iedere auto was er een apart. Donkerblauw of zwart gespoten werden de Volvo's met de gewenste extra's voorzien. Hierbij werden bewuste extra's niet bij Bertone gerealiseerd: de auto zag voor plechtige versie's de werkplaats en werd door een lederbewerker of een specialist voor zend- of aircotechniek voorzien.









Parkplatz3 De legendarische 264TE staatscarrosserie werd omstreeks 1977 en 1978 toegelaten. In de jaren 1983 / 84 werden er nog een paar 245 >>Transfers<< "uitgetrokken combi's" bijgevoegd. alhoewel deze eigenlijk tot 1980 gebouwd werden. De Volvo's die ook in het westen gebruikt werden waren vaak met valse of vervalste chassisnummers en kontroleschildjes bemerkt. Dat had een reden: Men kon zich op deze manier een beetje meer vrijer bij de verhaastte klassevijand bewegen (special in West-Berlijn kwam men op grond van drie machtgrootheden een beetje aan de weet). Als ook deze valse papieren of nummers bij de Militairische beschermdienst of in het Buro van de binnenlands veiligheidsdienst bekend waren werd een soort vernoeglijk kat en muis spel gespeeld.










Abfahrt Ter afronding van officiŽle regeringskolonnen werden naast enige 164ers ook de 245T ingezet. Een deel van de voertuigen behoorde bij het staatsapparaat dus het ministerie, het andere deel was direct bij de Stasi onderverdeeld. Dus had iedere "Firma" in de DDR zijn eigen wagenpark.










245 Transfer In de 80er jaren werd het Volvo wagenpark wat opgefrist. Auto's uit de serie 760 GL en later enige 740 GLE werden er aangeschaft. Maar in principe bleef het bij het oude basis. De basis werd gewoonlijk gevormd door een zwaar 264 model in laatste consequent als topmodel uitgevoerd landaulet met alle toeters en bellen, waarin de DDR-top ook staand hun volk konden toelachen en terughoudend toewuiven.












Parkplatz4 Werd er door de bonzen in het wagenpark af en toe auto's afgestoten dan werden die uitdrukkelijk alleen voor de eigen handel verdeeld geworden. Daar konden deze Volvo's tot oprecht civiele prijs verkocht worden nog altijd veel te hoog voor de normale burgers. Ten eerste kwamen er mensen die zich op een bijzondere manier ten dienst gesteld hadden voor het socialisme, b.v. Doktoren, Professoren, Technici, Wetenschappers en economische functionarissen. Of zij er gelukkig mee werden is een hele andere vraag. De uitgerangeerde Volvo's waren dus derde keus, onbruikbaar voor de hogere posities Bij aankoop werd dan nog een verbinding aangegaan voor je halve leven. Naar het Motto: Wie goed smeert wie goed rijdt.












Umbau1 Eigenlijk werd er nooit een 264TE verkocht meestal ging het om afgedankte 140, 164 en 240ers. De grote bezem ging in 1990 erdoor na de "Val" als de rest opgelost werd en vele probeerden geld te slaan uit de politische en economische veranderingen.















Umbau2 De enige kans in de DDR tijden als priveman aan een Volvo te komen bestond in 1977 / 78, toen ongeveer 2000 Volvo's 244 DLS ingevoerd werden. de meeste gingen zoals altijd naar de verdiende burgers, kunstenaars die goed geld hadden. Had men als burger een goede 50.000,- Oostduitse marken aan de kant gelegd dan maakte je een goede kans om voor een 240 in aanmerking te komen. Maar toch wat was een Oostmark eigenlijk waard, wat verstond men dan onder een westenauto?














Umbau3 Een Russische fiat, een 124er Fiat plagiaat dat was luxe hij koste dan ook ongeveer 19.000,- Oostduitse marken. Is het jullie duidelijk wat een aanschaf koste van een Volvo? Voor een arbeider was dat zicht utopisch een droom zonder kans. Maar het ging tenslotte toch om een westelijke auto en je toch de mogelijkheid had om er aan te komen. Een Audi, Mercedes en BMW? Dat was natuurlijk volkomen onmogelijk.












Umbau4 Tegen het einde, toen de arbeider en boerenstaat verslechterde trokken de prijsen drastisch omhoog. Koste in 1988 een gebruikte 244 DLS een goede 70.000,- Oostmark (met 4 bak, en 160.000 km op de teller) gingen de prijzen in de volgende jaren nogmaals duidelijk naar boven. Eenduidig een opvolgende verklaring van de inflatie die dag op dag steeds duidelijker werd. Waarbij deze dramatische ontwikkeling van Honecker persoonlijk onopgemerkt voorbij gingen. Wij geloven stellig dat het hem heden ten dagen nog steeds niet duidelijk is, wat er alles gebeurt is aan het einde van de jaren 80. Men mag hem daarom de spiegel van corruptie niet al te hard voorhouden. Eric had veel niet meegekregen, heden ten dagen wil hij dat nog niet. Maakt ook niet uit.











Umbau5 Ik heb eens vernomen van iemand die in 1982 gezien had een Regeringskolonne die bij hem een "hmm" gevoel naar boven bracht. De colonne werd aangevoerd door twee 264 GL daarna volgden twee Citroen 2400 Prestige (Waarbij men dan moest gissen in welke "Honecker"dan werkelijk zou zitten. De volgende meute bestond uit een Volvo 264TE, 245 Transfer aan het einde drie 164ers en tot slot reed dan een 265 ambulance mee voor het geval er iets zou afbranden.







Umbau6 Interessant was toen dat de eerste bezitters van een Volvo reparatie en vervangingsonderdelen een goedkeuring kregen waarmee men in de DDR de benodigde vervangingsonderdelen kreeg of niet kreeg.... Deze goedkeuring was persoonsgebonden en daarom werden Volvo-onderdelen onderhands hoog verhandeld, als het de enige waren.














Umbau7

Volvo's uit de katalogus

Aansluitend was er nog een mogelijkheid, te midden van wasmachine's, strijkijzers, radio's en allerlei meer aan westelijke consumtiegoederen een volvo te bestellen: Naast Wartburgs, Poolse-Fiats en overige slechte grappen kon men in de zogenaamde "GENEX"-catalogus tegen westelijke deviezen zowaar een Volvo bestellen, vooruitgeproken de munten waren van westelijke oorsprong.












Umbau8 Dat ging als volgt: Als men een bekende in het westen had, kon men een Oost-deviezen rekening openen. Alle gelden opgespaart en men kon zich ergens een kapatalitische wens laten vervullen, zonder wachttijd, die in de regel 15 tot 20 jaar bedroeg. Uit de GENEX-catalogus bestelde men zich het gewenste artikel; zo eenvoudig was het.. Maar nee niet iedere burger kon uit de catalogus bestellen, hij was officieel niet te verkrijgen.













Umbau9















Umbau10













En nu staan zij daar, op een braakstuk liggend terrein VEB-terrein of in de groene weide en wachten op nieuwe tijden. Elke keer komt er een Autotransporter die dan een half dozijn stasi-volvo's ophaalde. Is men geintresseerd in zo'n staatscarrosserie zoek dan maar in de buurt van Braunschweig of Salzgitter daar zijn een aantal naar toe getransporteerd.

Bovenstaande foto's had de wereld nog nooit gezien...
De Produktie van "Bonzen-Volvos"!
Op deze foto herkennt men de kale carosserieŽn, zoals ze aangeleverd werden.
Het ging hier duidelijk om de 242er. Deze had het voordeel de behoorlijke grote voordeuren (die van de serie-vierdeurs zijn korter). In de toch niet gezellige werkhallen werden de carosserieŽn uit elkaar gesneden en met speciaal voorbehandelde plaatwerk vernieuwd (foto daaronder).
Na deze operative ingreep werden alle lasnaden vertint en behandeld.
Op de foto ziet men een handmatig gegronde wagen.
Een lopende band was er natuurlijk niet - alle carroserieŽn rolden op verrijdbare bokken.
Tussen Borg-Warner_Automatik en starre achteras werd een verlengde aandrijfas gemonteerd.
Nadat instap en deuren van binnen gespoten waren, kregen de "Long Vehicles" hun meestal donkerblauwe deklaag.
Dan werd er "trouwerij" gevierd (het samenvoegen van carroserie en motor).
Aan het einde van de inbouw het pluche interieur, bijzondere uitvoering enz.
Zodat "Honnecker" zijn regenscherm thuis kon laten volgde afsluitend nog een dichtingscontole in de douchecabine.


text en foto's Volvo-Fan april 1993.

Go To Top of Page